Hoe vinden we exoplaneten?

Als je naar een kleine planeet kijkt die om een ster draait, kan het zijn dat op een gegeven moment de planeet tussen jou en de ster komt, waardoor dus zonlicht wordt geblokkeerd. Als dit blokkeren met een juiste hoeveelheid zou gebeuren zou je, ook al zie je een planeet niet, de planeet toch opmerken.

Een exoplaneet is een planeet die om een andere ster dan de zon draait. De manier die hierboven beschreven is is dan ook een manier waarop veel exoplaneten ontdekt worden. Exoplaneten kunnen alleen ontdekt worden met telescopen, want voor het blote oog zijn ze veel te ver weg. Een manier om ze te ontdekken is dus een manier die hierboven beschreven staat. Hierdoor kan een sterrenkundige namelijk de oppervlakte van een planeet bepalen. Als we de grootte van een ster en de afstand van de planeet tot de ster weten en we ook zien dat de planeet een bepaald percentage van het licht van de ster blokkeert, kunnen we de straal van de planeet uitsluitend op basis van deze kenmerken berekenen.

Er is ook een alternatieve methode om de aanwezigheid van een exoplaneet te ontdekken. Bij sommige gevallen zorgt een planeet die om een ster draait dat de hoeveelheid licht stijgt. Vaak zijn dit gevallen waarbij planeet nauwkeurig in een baan ronddraait, waardoor temperatuur hoog wordt en er hoeveelheden thermische straling wordt afgegeven. Deze straling kunnen we niet onderscheiden van de ster zelf, maar de aanwezigheid van de planeet kan toch worden vastgesteld, doordat hij met vaste fasen in de juiste uitlijning draait.

Een andere methode is radiële snelheid. Een grote planeet kan de ster naar zich toe trekken, maar alleen als de planeet genoeg massa heeft. Hierdoor verplaatst de ster zich naar het centrum van het zonnestelsel. Door deze verschuivingen van de positie van een ster kan de aanwezigheid van een grote planeet nabij de ster kunnen worden afgeleid.

De laatste methode is zwaartekrachtlenzen. Deze methode gaat over het zien van de exoplaneet, dit is zeldzaam, maar toch mogelijk. Op zeldzame momenten kunnen namelijk twee sterren bijna bij elkaar staan en elkaar bijna overlappen. Als dit gebeurt, werkt de zwaartekracht van de dichtstbijzijnde ster als een lens en vergroot hij het inkomende licht van de verre ster terwijl deze er langs komt om ons te bereiken.